Η μνήμη του θανάτου είναι βέβαια οδυνηρή και δεν την ανεχόμαστε, όμως εξανθρωπίζει τη ζωή μας. Αποδεικνύει τους θησαυρούς και τις ηδονές χωρίς νόημα, αλλά και μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε το πραγματικό νόημα της ζωής μας.
Αν αφαιρέσουμε τη μνήμη του θανάτου από το νου μας, τότε ο κόσμος στέκεται μπροστά μας σαν είδωλο.
Ο «άφρων πλούσιος» της σημερινής παραβολής είχε διαγράψει από τη μνήμη του τον θάνατο . Έτσι ο πλούτος και η άνεση έγιναν είδωλα που του έδιναν την αίσθηση μιας επίγειας αιωνιότητας «ψυχή ἔχεις πολλά ἀγαθά εἰς ἔτη πολλά, ἀναπαύου, φάε, πίε, εὐφραίνου». Αυτή η τραγική άγνοια της πραγματικότητας του στέρησε τη δυνατότητα να καταλάβει το αληθινό νόημα της ζωής. Δεν μπόρεσε να βγει από τον ατομισμό του και να καταλάβει την ευλογία του Θεού ώστε ευχαριστώντας Τον να μετατρέψει τα αγαθά του σε κοινά αγαθά.
Η δίψα για απόλαυση και άνεση, όταν διαπιστώνεται από τη μνήμη του θανάτου αλλάζει ποιότητα. Από μονομερώς υλική γίνεται καθολική. Ανακαλύπτει την πνευματική ηδονή που είναι άσχετη με την οδύνη και συγχρόνως βλέπει την αληθινή αξία των υλικών ηδονών και της υλικής δημιουργίας γενικότερα.
Βλέποντας ότι ο Θεός μεριμνά για τα φθειρόμενα, μαθαίνει να στέκεται με σεβασμό απέναντι και στα πιο ταπεινά δημιουργήματα και ταυτόχρονα να αναζητά με επιθυμία την άφθαρτη ωραιότητα του δημιουργού, προσπαθώντας να αναπτύσσει προσωπική σχέση μαζί Του.
Ας δούμε το βασικό πρόβλημα του άφρονος πλουσίου.
Ο Χριστός είπε την παραβολή του άφρονος πλουσίου και να τονίσει τα φρικτά αποτελέσματα της πλεονεξίας.
Ο πλεονέκτης θησαυρίζει για τον εαυτό του. Η πλεονεξία είναι μια πνευματική ασθένεια με πολλές εκδηλώσεις. Βασικό του γνώρισμα είναι ότι στηρίζει τη ζωή του ανθρώπου σε δυνάμεις έξω από τον Θεό (χρήματα, κτήματα, γνώσεις, αξιώματα).
Είναι χρήσιμο να σημειώσουμε τέσσερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της συμπεριφοράς του «θησαυρίζοντος ἐαυτῷ» :
α) Κέντρο όλων των δραστηριοτήτων του είναι ο εαυτός του.
β) Αγνοεί την πρόνοια του Θεού - ο κόσμος γι αυτόν είναι θήραμα χωρίς ιδιοκτήτη - δεν την αισθάνεται ως προσωπική δωρεά του Θεού.
γ) Στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις.
δ) Θεωρεί τον πλούτο ή τις γνώσεις του ιδιοκτησία και όχι μέσο με το οποίο μπορεί να εκδηλώσει την αγάπη του. Γιατί ο πλεονέκτης δεν αγαπά.
Ο Χριστός είναι «ἡ ὁδός καί ἡ ζωή». Πλούσιος για τον Θεό είναι αυτός που έγινε κατοικητήριο της χάριτος του Θεού.
Ο « εἰς Θεόν πλουτῶν» σε κάθε έργο του ξεκινά με την επίκληση του Θεού, αφού βεβαιωθεί,ότι αυτό που επιδιώκει δεν είναι αντίθετο με το θέλημά Του. Εργάζεται να ανατρέψει όλες τις συνέπειες της πτώσεως, στα όρια της προσωπικής του ζωής. Όλα τα έργα του εντάσσονται στο κύριο έργο του, που είναι η ζωοποίηση της ψυχής του, η συντριβή δηλ. του πνευματικού θανάτου, πριν από τον βιολογικό θάνατο.
Θα λέγαμε ότι αγωνίζεται μέσα στα καθημερινά προβλήματα με τη δύναμη του Χριστού, για να πετύχει την ομοίωσή του με το Χριστό.
Χαρακτηριστικό του ανθρώπου είναι η ανιδιοτέλεια και η ταπείνωση. Είναι πλεονέκτης στα πνευματικά, στα οποία όσο αυξάνε , τόσο βυθίζεται στην ταπείνωση και την αφιλαργυρία. Σέβεται την κτίση σαν δώρο του Θεού.
Αγαπά τους ανθρώπους. Πάσχει με τους πάσχοντες. Δίνει τροφή στους πεινασμένους. Αποθέτει στα βαλάντια των πτωχών τον πλούτο της αγάπης του και αποκτά θησαυρούς στον ουρανό. Ετοιμάζει τόπο αναπαύσεως που τον προγεύεται μέσα στην καρδιά του.
Ο «ἄφρων πλούσιος» ξαφνιάστηκε με τον θάνατο. Ο πλούτος του δεν περνούσε το κατώφλι του θανάτου. Ο «εἰς Θεόν πλουτῶν» ήδη από τώρα « ἔχει ζωήν αἰώνιαν».
Νότια από την πόλη της Πάτρας, αφήνοντας αριστερά μας τον Γλαύκο και τον κατάφυτο λόφο της γνωστής και παλαιότατης οινοποιίας «Αχαΐα Κλάους», προχωράμε προς τις υπώρειες του Παναχαϊκού. Μετά το Πετρωτό και το Σαραβάλι ανηφορίζουμε μέσα από ένα πευκοδάσος, έχοντας στα πόδια μας πανοραμική άποψη της Πάτρας και όλου του Πατραϊκού, από το Ρίο μέχρι το ακρωτήριο του Πάπα (Άραξος) και στο κέντρο του πίνακα τα βουνά της Αιτωλοακαρνανίας, που κλείνουν τον ορίζοντα στα βόρεια. Συνεχίξοντας την ανάβαση και πλησιάζοντας τον κύριο γυμνό όγκο του Παναχαϊκού το τοπίο γίνεται ορεινό, με σχίνα, σπάρτα και πουρνάρια. Σύμφωνα με τις οδικές πινακίδες αφήνουμε τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, που συνεχίζει για Κρυσταλλοπηγή, και ακολουθούμε για 2 χλμ. έναν καλής βατότητας χωματόδρομο, που οδηγεί στη Μονή Ομπλού.
Το μοναστήρι σε υψόμετρο 750 μ. είναι κτισμένο σε μικρή χαράδρα, με πλατάνια, καρυδιές και βαλανιδιές. Η ονομασία Ομπλού απασχόλησε πολλούς ερευνητές από τις αρχές του 20ού αιώνα. Κατά τον Θωμόπουλο προέρχεται από το αλβανικό όμπιλε που σημαίνει γλυκό (Όμπιλ Παναγιά) και το απέδωσε στους γύρω κατοικούντες αλβανόφωνους. Τα σχετικά με τη μονή παλαιότερα σιγίλια του 1647, 1648 και 1682 αναφέρουν «μονήν της Θεοτόκου Ομπλού» και σπανιότερα «Ομπλίτισσας». Στο κτιτορικό του Μεγάλου Σπηλαίου αναφέρεται «Οπλούς, επί το χυδαιότερον Ομπλούς», θεωρώντας ότι το όνομα προέρχεται από το όπλο. Άλλη ετυμολογική ερμηνεία παρέχει ο καθηγητής Ν. Ανδριώτης, από τη λέξη οπλή, πόδι ζώου, πάτημα ζώου, κατ' επέκταση μονοπάτι, και σημειώνει την αναφορά της ως τοπωνύμιο σε πολλά νησιά, στην Κύπρο και την Ήπειρο.
Η ίδρυση της μονής, σύμφωνα με τον κατά αιώνες μεταγενέστερο κώδικά της (πιιθανόν των αρχών του 18ου), ανάγεται στο 1315, όταν ιερομόναχος ονομαζόμενος Ιωακείμ με δύο μαθητές του έκτισαν δύο κελιά δίπλα σε υπάρχοντα μικρό ναό και εγκαταστάθηκαν. Ο Λίνος Πολίτης, που μελέτησε το αρχειακό υλικό της μονής, αποδέχεται τη χρονολογία θεωρώντας μοναδικό κατάλοιπο της πρώτης οικοδομικής της φάσης τμήμα μεγαλογράμματης επιγραφής, που σώζεται εντοιχισμένο μαζί με μια μεταγενέστερη επιγραφή στον τοίχο της βόρειας σκάλας που οδηγεί στον όροφο των κελιών. Το σωζόμενο απόσπασμα αναφέρει ΜΕΝΗΝ, ΝΑΟΝ ΜΕΓΙΣΤ και από τον τύπο των γραμμάτων μπορεί να χρονολογηθεί στον 14ο αιώνα.
Η πρώτη ασφαλής ιστορική μαρτυρία είναι σιγίλιο του πατριάρχη Ιερεμία Β' του 1581, με το οποίο η μονή ανακηρύσσεται σταυροπηγιακή.
Δεύτερο σιγίλιο του πατριάρχη Κύριλλου Α' του 1626 αναφέρεται στη συνένωση του μοναστηριού με άλλο, του Αγίου Κωνσταντίνου στο Σαραβάλι. Το Χρονικό της μονής αναφέρει στα 1581 «ιερομόναχο Παχώμιο κα πατριαρχικό αρχιμανδρίτη» και στη συνέχεια τον Γεώργιο Δεμένικα, ο οποίος έκτισε την εκκλησία εκ θεμελίων το 1689 και «το μοναστήριον ολόγυρα, το οποίον πρωτύτερα δεν είχε παρά πέντε κελλία όλα και εκκλησία δεν έφαίνετο, τελείως κρυμνισμένα και χαλασμένα από τους άθεους Άγαρηνούς». Η επιγραφή που αναφέρθηκε παραπάνω, με ανακατωμένη μεγαλογράμματη και μικρογράμματη γραφή σε ελεγειακά δίστιχα, φέρει την ημερομηνία 31 Αυγούστου 1693 και μέσα σε κύκλους κρυπτογράμματα, που σημαίνουν «Αδάμ πεπτωκώς μετέστη σταυρόν», αριστερά, και «τόπος κρανίου παράδεισος γέγονε», δεξιά.
Το 1698 κατά τη Β' Βενετοκρατία γίνεται απογραφή της περιουσίας της μονής και της αφαιρούνται οι αλυκές της Καμενίτσας που είχε στην κατοχή της, στα 1707 συνεισφέρει 50 ρεάλια για την επισκευή του κάστρου του Ρίου, όσα και η Μονή Γηροκομείου. Το 1770 δέχθηκε επίθεση Τουρκαλβανών, οι οποίοι τη λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν. Πάλι επισκευάσθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σύμφωνα με το Χρονικό της μονής «1821 Μαρτίου 3 ήλθε ή έπανάστασις του Μουρέως... 26 Ιουνίου έκάηκε το μοναστήρι από τον Ίουσούφ πασά και δεν έμεινε λίθους επί λίθους». Στη μονή δημιουργείται ελληνικό στρατόπεδο από το οποίο πέρασαν οι Παπαδιαμαντόπουλος και Μαυροκορδάτος. Τον Σεπτέμβριο μπροστά στην πύλη σκοτώθηκε ο Πατρινός οπλαρχηγός Παναγιώτης Καραντζάς.
Η είσοδος στο μοναστήρι γίνεται μέσα από θολόκτιστο διαβατικό. Ο περιποιημένος περίβολος έχει και στις τέσσερις πλευρές τοξωτά ανοίγματα στο ισόγειο των πτερύγων των κελιών. Η βόρεια πτέρυγα διαμορφώνεται τριώροφη, στη νότια εξωτερικά σώζονται πολεμίστρες. Το καθολικό είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός, με οκτάπλευρο εξωτερικά τρούλο και εξωνάρθηκα, που έχει στις τρεις πλευρές τοξωτά ανοίγματα και στεγάζεται με τυφλούς θόλους. Στο βόρειο τμήμα του εξωνάρθηκα, στον εξωτερικό τοίχο του κυρίως ναού, είναι εντοιχισμένο μαρμάρινο υπέρθυρο ή τμήμα επιστυλίου τέμπλου με ανάγλυφο διάκοσμο. Συνεχής βλαστός σχηματίζει κύκλους που περιβάλλουν ανθέμια. Το διακοσμητικό θέμα και η τεχνική απόδοσης του επιτρέπουν τη χρονολόγηση στον 14ο μ.Χ. αιώνα. Ο εσωτερικός τοιχογραφικός διάκοσμος του λαού και το απλό ξυλόγλυπτο τέμπλο ανήκουν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Στο τέμπλο ενδιαφέρουσες εικόνες είναι τα Εισόδια της Θεοτόκου με χρονολογία 1839, εικόνα της Παναγίας με αργυρή επένδυση και χρονολογία 1817, και η εικόνα των Τριών Ιεραρχών, καλό έργο του 18ου αιώνα.
Στην Μονή, εκτός από τα σιγίλια, χειρόγραφο και άλλα έγγραφα, φυλάσσεται ένα οστέινο κιβωτίδιο, που περιήλθε στην κατοχή της από αγορά του ηγουμένου της Μονής Μπαμπιώτα που υπήρξε μετόχι της. Η αγορά πραγματοποιήθηκε το 1794 με αντίτιμο 150 γρόσια και πιθανότατα έγινε γιατί θεωρήθηκε ότι ήταν λειψανοθήκη. Το κιβωτίδιο, το μοναδικό σωζόμενο σήμερα στον ελλαδικό χώρο, ενώ σημαντικός αριθμός εκτίθεται σε μουσεία του εξωτερικού, είχε κοσμική χρήση, για τη φύλαξη κοσμημάτων ή νομισμάτων. Είναι ξύλινη θήκη διαστάσεων 6,6 χ 23,5 χ 13 εκ. με συρταρωτό κάλυμμα, επενδεδυμένη με οστέινες πλάκες που φέρουν ανάγλυφο διάκοσμο. Τα διακοσμητικά θέματα είναι ποικίλα, φυτικά κοσμήματα, ρόδακες και αστεροειδή άνθη, ζώα όπως παγόνι σε περιρραντήριο, λιοντάρια, λέαινες, λύκοι, γρύπες. Στο σκέπασμα υπάρχει παράσταση ερωτιδέων που παίζουν και χορεύουν. Τα μοτίβα και η τεχνική απόδοσης τους απαντά σε σειρά κιβωτιδίων που χρονολογούνται στον 12ο μΧ. αιώνα, πολλά των οποίων έχει θεωρηθεί ότι κατασκευάσθηκαν στην Ιταλία. Ανάλογη χρονολόγηση (β' μισό του 12ου) έχει και το κιβωτίδιο της Μονής Ομπλού και φαίνεται πιθανό να προέρχεται από ιταλικό εργαστήριο, καθώς στο πωλητήριο αναφέρεται ότι αγοράστηκε από τον «κυρ Ανδρέα Κοκόσλη Μαραβέγια εκ Κεφαλληνίας», ο οποίος ήταν πρόξενος της Βενετίας στην Πάτρα.
Μ.Γ.-Β.
Από το βιβλίο "Βυζαντινά και Μεταβυζαντινά Μοναστήρια της Αχαΐας" Πάτρα 2006, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης
Φωτογραφίες από την Ιερά Μονή Εισοδίων Θεοτόκου Ομπλού, όπου χθές ετελέσθη Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Μετρήσαμε τις συσκευές που συνήθως χρησιμοποιούμε σε μια ημέρα
Η μέτρηση πραγματοποιήθηκε παρουσία του ερευνητή του «Δημόκριτου», κ. Δημήτρη Κοσμόπουλου στο σπίτι μιας τετραμελούς οικογένειας. Το όριο ασφαλείας που θέτουν οι περισσότεροι ερευνητές αλλά και οι κατασκευαστές των μετρητών είναι τα 5,8 μιλιβάτ/τ.μ. εφόσον η έκθεσή μας στην ακτινοβολία είναι διαρκής. Οι εθελοντές μας, ένα νεαρό ζευγάρι με δύο παιδιά 3 και 5 ετών, παρακολούθησαν με περιέργεια και αγωνία το πείραμα και πριν φύγουμε, τα ασύρματα τηλέφωνα είχαν εξαφανιστεί, ο πομπός του ασύρματου Ιντερνετ είχε μπει στην αποθήκη και η οικοδέσποινα θα αγόραζε επειγόντως hands free! Να λοιπόν η «ακτινογραφία» μιας συνηθισμένης μέρας.
07.15 Κινητό τηλέφωνο 365 φορές πάνω από το όριο!
Συνήθως η ημέρα μας αρχίζει μ' ένα τηλεφώνημα. Σύμφωνα με τα διεθνή όρια ασφαλείας, η ακτινοβολία δεν πρέπει να ξεπερνά τα 5 με 6 μιλιβάτ/ανά τετραγωνικό μέτρο. Ο οικιακός μετρητής έδειξε 1.827(!) μιλιβάτ -365 φορές πάνω από το όριο -τη στιγμή που το τηλέφωνο καλούσε, όπως και κατά τη διάρκεια της συνομιλίας ! Να σημειώσουμε ότι στη δική μας μέτρηση η απόσταση μετρητή - κινητού ήταν περίπου 10 εκατοστά, ενώ όταν συνομιλούμε χωρίς hands free, το κινητό εφάπτεται στο κεφάλι και η απόσταση... μηδενίζεται.
Όταν το κινητό φορτίζει, η μέτρηση κυμαίνεται σε φυσιολογικά όρια, ωστόσο οι ειδικοί συμβουλεύουν να μη φορτίζουμε το κινητό δίπλα στο κεφάλι μας. Σε κλειστούς, μικρούς χώρους, όπως το ασανσέρ, το αυτοκίνητο ή τα τούνελ των αυτοκινητοδρόμων, η ακτινοβολία αυξάνεται, καθώς το κινητό προσπαθεί πιο έντονα να «πιάσει» σήμα.
09.30 Ασύρματο δίκτυο Ιντερνετ (router) Μην ξεχνάτε να το κλείνετε
Η ελευθερία που μας προσφέρει η ασύρματη τεχνολογία είναι πολύ σημαντική, ενώ το γεγονός ότι αποφεύγουμε τα ενοχλητικά καλώδια την κάνει ακόμη πιο δημοφιλή. Το απαραίτητο router τοποθετείται τις περισσότερες φορές στο γραφείο ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο υπάρχει υποδοχή τηλεφώνου, συχνά δίπλα στον καναπέ, όπου περνάμε τη μισή ημέρα, ή ακόμα χειρότερα στην κρεβατοκάμαρα. Στο σπίτι, όπου έγινε η μέτρηση, το router είναι τοποθετημένο σ' ένα ντουλάπι δίπλα στο κρεβάτι. Η μέτρηση έδειξε 15,20 μιλιβάτ, τριπλάσια από το όριο, σε απόσταση 10 εκατοστών, ενώ δίπλα στην κεραία η ακτινοβολία άγγιξε τα 578 μιλιβάτ (100 φορές μεγαλύτερη του ορίου)! Υπολογίστε ότι αυτό το ποσό εκπέμπεται συνεχώς, όσο το router παραμένει αναμμένο - ακόμη κι όταν δεν χρησιμοποιείτε το Ιντερνετ. Αρα, μπορεί η ακτινοβολία να είναι μικρότερη του κινητού π.χ., όμως τη λαμβάνετε συνεχώς.
Οι δυτικοί αδελφοί μας έχουν ένα βαθύ ψυχολογικό απωθημένο εναντίον του χριστιανισμού: το μεσαίωνα και τον προτεσταντικό ηθικισμό! Μη γνωρίζοντας ουσιαστικά τίποτα για την Ορθοδοξία, κατέχονται από έντονη αντιδραστικότητα εναντίον του διαστρεβλωμένου δυτικού χριστιανισμού, όπως τον έχουν στη συλλογική μνήμη και τη φαντασία τους. Επειδή όμως κατά βάθος είναι πάντα χριστιανοί (άσχετα αν κάποια μέλη του Ευρωκοινοβουλίου επιδόθηκαν σε (ας το πω) «σταυροφορία» για να μην αναφερθούν οι χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης στο ευρωπαϊκό σύνταγμα), υιοθέτησαν μια συγκεκριμένη εκδοχή ουμανιστικής ηθικής: ένα αντίγραφο της χριστιανικής ηθικής, που όμως περιορίζεται στενά το ενδιαφέρον του στον άνθρωπο και απορρίπτει έντονα οποιαδήποτε αναφορά στο Θεό!
Εμείς εδώ στην Ελλάδα όμως έχουμε ένα βαθύ ψυχολογικό απωθημένο εναντίον εκείνων που μας απαγορεύουν να ασκούμε «τα της θρησκείας μας» (ας ονομάσουμε συμβατικά «θρησκεία» την πνευματική παράδοση της Ορθοδοξίας). Το απωθημένο αυτό είναι η Τουρκοκρατία. Την Τουρκοκρατία, κατά περιόδους, απαγορευόταν να χτυπάμε καμπάνες και διώκονταν ο σταυρός και τα άλλα δικά μας θρησκευτικά σύμβολα. Την Τουρκοκρατία επίσης πολλοί ομόθρησκοι αδελφοί μας (από διάφορες εθνότητες, πρώην πολίτες της Ρωμανίας και στη συνέχεια υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) βασανίστηκαν και θανατώθηκαν με άκρως φρικτούς τρόπους υπερασπιζόμενοι την ελευθερία τους να είναι ή να γίνουν ορθόδοξοι χριστιανοί! Όλοι αυτοί για μας είναι άγιοι, δηλαδή εντάσσονται στους μεγάλους ήρωες του δικού μας πολιτισμού (τον οποίο αγνοεί ή αποστρέφεται ο σημερινός κυρίαρχος πολιτισμός, ο «θρησκευτικά αποχρωματισμένος»).
Έτσι, κάθε σημερινή έξωθεν επιβολή παρόμοιων απαγορεύσεων μοιραία και αυτόματα ανακαλεί στη μνήμη μας τα βασανιστήρια και τις καταπιέσεις που υπέστη ο λαός μας για να υπερασπιστεί το δικαίωμά του να χτυπάει καμπάνες και να φέρει τα θρησκευτικά του σύμβολα από τους αλλόθρησκους και μισαλλόδοξους κατακτητές! Επιπλέον, ανακαλείται στη μνήμη μας το παράδειγμα των νεομαρτύρων, κάθε ηλικίας και φύλου, που προτίμησαν βασανιστήρια και θάνατο από το να πάψουν (έστω και με τα χείλη) να βεβαιώνουν ότι είναι ορθόδοξοι χριστιανοί! Τέλος, επειδή ως ορθόδοξοι και ρωμιοί (παιδιά του «Βυζαντίου»), είμαστε και παγκόσμιοι άνθρωποι, ανακαλείται στη μνήμη μας ως δικό μας το παράδειγμα σύγχρονων ορθόδοξων ομολογητών και μαρτύρων του πρώην ανατολικού μπλοκ», όπως ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, καθηγητής του πανεπιστημίου της Τασκένδης και κορυφαίος χειρούργος, που προτίμησε φυλάκιση και εξορία αρνούμενος να κατεβάσει την εικόνα της Θεοτόκου από το χειρουργείο και να διδάσκει με πολιτικά (επέμενε να φοράει ράσα, γιατί ήταν και ιερωμένος). Έχουμε κι ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα, τον άγιο Ευγένιο Ροντιόνωφ, που προτίμησε βασανιστήρια πολλών εβδομάδων και θάνατο (τον έσφαξαν βασανιστικά) από το να βγάλει το σταυρό που φορούσε στο λαιμό του!... [http://www.impantokratoros.gr/8DA314FF.el.aspx].
Όλα αυτά για μας είναι κομμάτια του πνευματικού μας θησαυρού, αυτού που μας κρατά ελεύθερους, όσο τον γνωρίζουμε, τον αναγνωρίζουμε και τον αξιοποιούμε... Δε μας κρατά ελεύθερους ο δείκτης της οικονομικής ανάπτυξης, ούτε η καταναλωτική αφθονία ή η αγοραστική μας δύναμη – αυτά μας κάνουν υποχείρια των πολυεθνικών, που φοβούμαστε ότι είναι υποχείριά τους και οι κυβερνήσεις των κρατών μας!... Χρειαζόμαστε λοιπόν το σταυρό πολύ περισσότερο από το κινητό τηλέφωνό μας ή την πιστωτική κάρτα μας, είτε μας δίνει bonus είτε όχι. Άλλωστε πάνω στο σταυρό εικονίζεται το σώμα Εκείνου (για μας είναι Θεός και θεωρούμε «τελειοποίηση» του ανθρώπου την ένωση με Αυτόν, ένωση αγάπης προς όλα τα όντα) που, ενώ ήταν βασιλιάς (του σύμπαντος), θυσιάστηκε με τη θέλησή Του για την ελευθερία όλων μας και όλων σας.
Ο Ελληνικός Στρατός, μετά από επιθετικές επιχειρήσεις από τις 14-11-40, απελευθερώνει το Λεσκοβίκι και την Κορυτσά και καταλαμβάνει τους ορεινούς όγκους Μόροβα και Ιβάν.
Στην εικονογράφηση του γεγονότος των Εισοδίων της Θεοτόκου, βλέπουμε, στο κέντρο την Παναγία σαν μικρό τριετές κοράσιον, που όμως έχει όλη την ιερότητα της μέλλουσας Μητέρας του Θεού. Ο ιερέας Ζαχαρίας ο μετέπειτα πατέρας του Προδρόμου, έχει ακουμπήσει ευλαβικά και στοργικά το χέρι του επάνω στην κεφαλή της. Την ευλογεί και την υποδέχεται στα άγια των αγίων, φορώντας ενδύματα λειτουργικά και διακριτικό της ιερωσύνης στην κεφαλή του. Η Παναγία στέκει με ιερή σιγή απέναντί του έχει τα χέρια της σε στάση ευλαβική και συγχρόνως κινητική απέναντί του, που δηλώνει την προθυμία και την χαρά της προσελεύσεώς της στον Ναό του Κυρίου. Αυτό είναι το σχέδιο και το θέλημα του Θεού και η προαιώνια βουλή του για την σωτηρία των ανθρώπων. Το ίδιο ευλαβικά και με ιερή συγκίνηση εικονίζονται και οι γέροντες γονείς της Ιωακείμ και Άννα. Την παραδίδουν στα χέρια του Ζαχαρία με μια κίνηση πολύ εκφραστική, που δηλώνει την προθυμία τους να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους στο Θεό και να του αφιερώσουν το μονάκριβο παιδί τους, που το απέκτησαν μετά από πολλών χρόνων προσευχή και νηστεία και σε γήρας προχωρημένο. Όμως η αγάπη στο Θεό επισκιάζει τα σπλάχνα της στοργής της ανθρώπινης φύσης. Έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους στην παιδίσκη τους Μαρία, προσέχοντάς την με πολύ συγκίνηση. Πίσω τους βλέπουμε πολλές νεάνιδες, να κρατούν λαμπάδες αναμμένες και να προπέμπουν την Παναγία οδηγώντας την στο Ιερό, όπου έμεινε σαν περιστερά ηγιασμένη και έγινε η λαμπάδα του Θεού, η κατοικία Του, ο ναός Του, το θυσιαστήριο και η λατρεία η ζώσα και καθαρά.
Δεν χρησιμοποιούμε πλαστικά μπουκάλια, επιλέγουμε βιολογικά τρόφιμα, αποφεύγουμε τα χημικά. Συγχρόνως, όμως, διαθέτουμε κινητά και ασύρματα τηλέφωνα, ασύρματο Ιντερνετ, φούρνο μικροκυμάτων, ασύρματες παιχνιδοκονσόλες, συστήματα ενδοεπικοινωνίας, χωρίς να τηρούμε κανόνες ασφαλείας. Λίγο οι αντικρουόμενες επιστημονικές έρευνες, λίγο η ευκολία, χρησιμοποιούμε αλόγιστα συσκευές που εκπέμπουν μη ιονίζουσα ακτινοβολία… Η επιστημονική έρευνα για την επίδραση της μη ιονίζουσας ακτινοβολίας είναι από τις πιο αμφιλεγόμενες. Τα οικονομικά συμφέροντα είναι μεγάλα και οι χρηματοδοτήσεις των ερευνών για τις επιδράσεις στην υγεία συχνά προέρχονται από τις εταιρείες που κατασκευάζουν τις συσκευές. Ωστόσο, εκατοντάδες βιολόγοι, φυσικοί, κυτταρολόγοι και μηχανικοί ανά τον κόσμο συνδέουν την ακτινοβολία αυτή με πονοκεφάλους, κόπωση, αλλεργίες, καρκινογενέσεις, μέχρι και σπάσιμο του DNΑ. Φαίνεται πως είμαστε μέρος ενός τεράστιου πειράματος, με απρόβλεπτες συνέπειες. Υπάρχουν όμως και καλά νέα: μπορούμε να προστατευτούμε από την ακτινοβολία χωρίς να αποκηρύξουμε την τεχνολογία, ακολουθώντας κάποιους βασικούς κανόνες ασφαλείας.
Μετρήσαμε και μάθαμε
«Πήρα μια οικιακή συσκευή μέτρησης ακτινοβολίας. Να μετρήσω και το σπίτι σου;» πρότεινε ένας φίλος και αμέσως στην παρέα επικράτησε πανικός. «Τι, πώς, πού, θέλω κι εγώ!» Άρχισα να ψάχνω συσκευές και πιστοποιητικά αξιοπιστίας, να τηλεφωνώ σε επιστημονικά κέντρα και να διαβάζω ιατρικές έρευνες, μέχρι που απέκτησα και εγώ τη δική μου συσκευή. Μια συσκευή εύκολη στη χρήση, η οποία δυστυχώς δεν συνοδεύεται από επαρκείς οδηγίες και βιβλιογραφία. Όταν, π.χ., το κοντέρ έδειξε κόκκινο στη γωνία της κουζίνας και εγώ ήθελα να εξαφανίσω το ακίνδυνο τελικώς ψυγείο, χρειάστηκε να προστρέξω στον ερευνητή του «Δημόκριτου», κ. Δημήτρη Κοσμόπουλο, ο οποίος με παρέπεμψε… στο διπλανό διαμέρισμα και στη βάση του ασύρματου τηλεφώνου, που ο γείτονας είχε τοποθετήσει στη μεσοτοιχία! «Δεν μπορεί να συγκριθεί με τις συσκευές που χρησιμοποιούν τα μεγάλα ερευνητικά κέντρα», μας εξήγησε ο ερευνητής που δραστηριοποιείται και ο ίδιος στην εισαγωγή συσκευών μέτρησης ακτινοβολίας. «Πρόκειται για συσκευές οικιακής χρήσης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είναι χρήσιμες σε επίπεδο πρόληψης και κατανόησης των κινδύνων, ένα εργαλείο για να περιορίσει κανείς την ακτινοβολία στο χώρο του, ακολουθώντας κάποιες πρακτικές συμβουλές».
ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
Όπως είναι φυσικό, το να χρησιμοποιούμε ένα κινητό τηλέφωνο δεν είναι το ίδιο επικίνδυνο με το να κάνουμε τρεις ακτινογραφίες την εβδομάδα. Και αυτό γιατί ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει τον οργανισμό μας η ακτινοβολία εξαρτάται από τη συχνότητά της - ένα χαρακτηριστικό μέγεθος που αφορά τα κύματα όλων των ειδών και, στην περίπτωση του ήχου, είναι αυτό που δίνει σε κάθε νότα την ιδιαίτερη χροιά της. Όσον αφορά τις ακτινοβολίες (δηλαδή τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα), ανάλογα με τη συχνότητά τους χωρίζονται σε ιονίζουσες και μη ιονίζουσες. Στην πρώτη κατηγορία κατατάσσονται οι ακτίνες Χ και γ. Γι' αυτές, οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι μπορούν να διασπάσουν τους χημικούς δεσμούς στα μόρια του DNA, προκαλώντας μεταλλάξεις - γεγονός που εξηγεί γιατί μεταξύ δύο ακτινογραφιών πρέπει να μεσολαβεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα.
Στη δεύτερη ομάδα ανήκουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που εκπέμπουν τα κινητά τηλέφωνα, τα ασύρματα router, τα ασύρματα τηλέφωνα - οι ακτινοβολίες δηλαδή όλων των συσκευών οι οποίες συμπεριλήφθηκαν εδώ. Για τις μη ιονίζουσες ακτινοβολίες, οι επιστήμονες γνωρίζουν πως δεν προκαλούν διασπάσεις των δεσμών, επομένως είναι πιο ασφαλείς από τις ακτίνες Χ. Ωστόσο, επειδή αυξάνουν τη θερμοκρασία των ιστών και παρεμβαίνουν στη χημεία του κυττάρου, αρκετές έρευνες τις ενοχοποιούν για μία σειρά συμπτωμάτων. Ακόμη χειρότερα, πειράματα έχουν δείξει ότι και οι μη ιονίζουσες ακτινοβολίες μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να προκαλέσουν γενετικές αλλοιώσεις...
Οι παραδοσιακοί πολιτισμοί, που η εκάστοτε θρησκεία κατέχει σ’ αυτούς κεντρική θέση, αυθαίρετα υπονομεύονται ως κατώτεροι από το σύγχρονο δυτικό καπιταλισμό. Έτσι, ενώ δήθεν γίνονται σεβαστοί, στην πραγματικότητα υποβιβάζονται στο επίπεδο της «ανάμνησης» και «αναπαράστασης» ως νεκροί! «Πρέπει να γίνει έτσι, γιατί οι παραδοσιακοί πολιτισμοί δεν ευνοούν την κούρσα του κερδοσκοπικού ανταγωνισμού, ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο και όχι για «δείκτες ανάπτυξης», και επιπλέον περιέχουν και το στοιχείο της επανάστασης, άκρως επικίνδυνο για τους κατόχους της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας στην εποχή μας!
Κορυφώνεται έτσι πλέον η άνοδος της ανθρωπότητας στη φαντασιακή «μεγαλειώδη κλίμακα του εξελικτισμού, που τοποθετούσε τους άγριους στο κατώτερο σκαλί, τους βάρβαρους στο μεσαίο, και στο πιο ψηλό τους πολιτισμένους Ευρωπαίους. Η κλίμακα αυτή, που γράφει «μόνον άνοδος», γι’ αυτό και ανταποκρίνεται στο αισιόδοξο, βασικά, δόγμα της παγκόσμιας προόδου, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι λαοί, όλων των βαθμίδων, θα φτάσουν κάποτε τα ύψη του ευρωπαϊκού πολιτισμού (όσοι επιζήσουν, φυσικά, σύμφωνα με το συγγενικό δόγμα της κοινωνικής «φυσικής επιλογής») – αυτή λοιπόν η ανοδική κλίμακα του πολιτισμού ταυτίζει, ουσιαστικά, ... την ανθρωπότητα με τη λεγόμενη Δύση: όλοι οι άλλοι λαοί δεν είναι τίποτε άλλο παρά υπανάπτυκτοι Ευρωπαίοι» (Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος, προλεγόμενα στην Άγρια Σκέψη του ClaudeLeviStrauss, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1977, σελ. 23). Βλ. σχετικά ErlaZwingle, «Τα αγαθά, οι άνθρωποι, οι ιδέες κυκλοφορούν. Οι πολιτισμοί αλλάζουν», περιοδικό NationalGeographic ΕΛΛΑΔΑ, τομ. 3, νο 2, Αύγουστος 1999, σελ. 50-71.
Η μετάβαση μιας κοινωνίας από την «παραδοσιακή» στη «σύγχρονη» εποχή είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, κατά την οποία μια τοπική κοινωνία (σε επίπεδο κοινότητας, πόλης ή χώρας ολόκληρης) μεταμορφώνεται σταδιακά αποβάλλοντας τον τοπικό πολιτισμό και υιοθετώντας το λεγόμενο «δυτικό πολιτισμό», που εκπροσωπείται σήμερα από τον τρόπο ζωής του λευκού (κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά –σε τομείς όπως λ.χ. ο αθλητισμός) ανθρώπου των αστικών κέντρων των Η.Π.Α. και της δυτικής Ευρώπης, όπως τουλάχιστον μεταφέρεται και επιβάλλεται μέσω των μηχανισμών προώθησης υλικών και πνευματικών αγαθών (π.χ. μουσική) σε παγκόσμια κλίμακα.
Βασικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης εποχής για κάθε κοινωνία είναι η εδραίωση του κυρίαρχου ρόλου της τεχνολογίας σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα (τεχνολογίας συνήθως εισαγόμενης ή παραγόμενης από τοπικούς αντιπροσώπους πολυεθνικών εταιριών), η αντικατάσταση της παραγωγής ή δημιουργίας των απαραίτητων για τη ζωή προϊόντων και υπηρεσιών με την αγορά έξωθεν, ο προσανατολισμός σε ορθολογική οικονομική ανάπτυξη με κύριο στόχο το κέρδος (αντί άλλων αξιών, π.χ. της ποιότητας), με παράλληλη άμβλυνση κριτηρίων όπως ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, το εκτρεφόμενο ζώο, τη γη κ.τ.λ., η μαζικότητα στην παραγωγή και τις κοινωνικές εκδηλώσεις (μαζική ενημέρωση, μαζική μεταφορά, μαζική ψυχαγωγία, «μαζική έξοδος» του Σαββατοκύριακου κ.τ.λ.), ο καταναλωτισμός και βέβαια, σε διαλεκτική σχέση με τα παραπάνω, ο εξατομισμός του ανθρώπου, με τη ρήξη της παραδοσιακής έννοιας της ομάδας και τον αναπροσανατολισμό του ενδιαφέροντος του ανθρώπου, ατόμου πλέον, μορίου ενός «κοινού», μιας «μάζας», στον εαυτό του και τις φυσικές προεκτάσεις του (πυρηνική οικογένεια και υποκατάστατα). Τα στοιχεία αυτά εκτοπίζουν άλλα του τοπικού πολιτισμού, ιδίως τα αντίθετα ή περιττά προς το νέο προσανατολισμό της κοινωνίας, μεταξύ των οποίων η προσωπική σχέση του ανθρώπου με τα στοιχεία του φυσικού ή ανθρωπογενούς περιβάλλοντος, η δυνατότητα άμεσης χρήσης των πρωτογενών στοιχείων του φυσικού περιβάλλοντος για την ικανοποίηση των ιδίων αναγκών και η βιωματική συμμετοχή στο χώρο της παραδοσιακής θρησκευτικότητας (στο επίπεδο της λαϊκής ή της επίσημης θρησκείας), που μεταφράζεται σε κατάργηση της ιερότητας ως χαρακτηριστικού της φύσης, μη νοουμένης πλέον ως κτίσεως. Φυσικά αναπτύσσεται ρεύμα δημιουργίας πολιτιστικών συλλόγων και σχολών εκμάθησης τοπικών χορών και μουσικών οργάνων (για τη «διάσωση της παράδοσης», που ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά) και τέλος η επιστήμη της λαογραφίας περιμαζεύει τα συντρίμμια του πάλαι ακμαίου τοπικού πολιτισμού και τα τοποθετεί στον οικείο χώρο κάποιου λαογραφικού μουσείου αφήνοντας απ’ έξω κάποια γραφικά κατάλοιπα, προσφερόμενα για τουριστική και γενικότερα οικονομική αξιοποίηση.
Ας δώσω δυο κουβέντες ενός Βρετανού ορθόδοξου στοχαστή, για την επιβολή του σύγχρονου «ορθολογισμού» στην παραδοσιακή ματιά: «Με τη φράση «αποϊεροποίηση της φύσεως» αναφέρομαι ουσιαστικά σ’ εκείνη τη διαδικασία που εξόρισε από τη σκέψη μας την πνευματική σημασία και γνώση του κτιστού κόσμου και μας οδήγησε στο σημείο να αντικρίζουμε τα πράγματα και τα πλάσματα σαν να μη διαθέτουν καμιά ιδιότητα ιερότητας ή αγιότητας. Είναι μια διαδικασία που μας συνήθισε να θεωρούμε τον κτιστό κόσμο ως μια σύνθεση τυφλών δυνάμεων, χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα, προσωπικότητα και χάρη, που μπορούμε έτσι να εξερευνήσουμε, να εκμεταλλευτούμε, να χειριστούμε και να καταναλώσουμε προς χάριν των δικών μας επιστημονικών και οικονομικών συμφερόντων» (PhilipSherrard, Ο βιασμός του ανθρώπου και της φύσεως, μτφρ. Ιωσήφ Ροηλίδη, εκδ. «Δόμος», Αθήνα 1994, ISBN 960-7217-99-3, σελ. 117-118).
Δες, ας πούμε, πώς αντιμετωπίζεται ο κόσμος, η φύση, ο άνθρωπος, σε έργα που αντανακλούν τη δική μας παράδοση (παραδοσιακή κουλτούρα, για να το πω «δόκιμα»), όπως τα: Ηλία Βενέζη, Αιολική Γη, πρώτο μέρος, κεφ. τέταρτο, Παντ. Πρεβελάκη, Ο Ήλιος του Θανάτου, κεφ. 6, Ιω. Κονδυλάκη, Ο Πατούχας, κεφ. Α΄ (τα περί «χιμαιρικού κόσμου»).
Ενώ όμως όλα αυτά τίθενται στο μουσείο (ο νέος άνθρωπος απλά αδυνατεί να επικοινωνήσει μαζί τους, διότι έχει «τις χάρες της τεχνολογίας», που τον μαγεύουν και τον οδηγούν σε συγκεκριμένα μόνον πολιτισμικά μονοπάτια, ενώ η σχολική εκπαίδευση επίσης είναι παροπλισμένη και εξευτελισμένη στον τομέα αυτό), προάγεται ως «μοντέρνο» το πολιτισμικό μήνυμα άλλων, εξωτικών πολιτισμών! Ο δυτικός άνθρωπος π.χ. ριγεί από συγκίνηση μπροστά στην επιστολή του Ινδιάνου αρχηγού Σηατλ στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Φρανκλίνο Πηρς το 1854 ή στο μήνυμα των Ιροκέζων στο δυτικό κόσμο (βλ. Ιροκέζικης Ομοσπονδίας των Έξι Εθνών, Άκου Χλωμοπρόσωπε (μήνυμα των Ιροκέζων στον Δυτικό Κόσμο), μτφρ. Βασ. Παπακριβόπουλου, εκδ. «Ελεύθερος Τύπος», Αθήνα 1991) και αγνοεί ότι και ο ίδιος διαθέτει έναν παραδοσιακό πολιτισμό με τις ίδιες ακριβώς αξίες που είχε και ο πολιτισμός των Ινδιάνων! Αγνοεί π.χ. ότι περίπου την ίδια εποχή με το Σηατλ, ο φτωχός ορθόδοξος άγιος της υπαίθρου Παππουλάκος υπερασπιζόταν με αυτοθυσία το ίδιο ακριβώς αξιακό σύστημα (και κάτι παραπάνω: την ένωση με το Θεό).
Είναι κι εδώ σύμπτωση που προβάλλεται ένας παγανιστικός πολιτισμός και αφήνονται στη λήθη οι χριστιανικοί πολιτισμοί των ευρωπαϊκών λαών (και μάλιστα οι αρχαίοι, πιο αγνοί και εντελώς ορθόδοξοι χριστιανικοί πολιτισμοί τους;)
Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ότι το θρυλικό πλοίο της σπουδαίας οικολογικής οργάνωσης Greenpeace (που ειλικρινά θαυμάζω την αυτοθυσία των μελών της) φέρει το όνομα «RainbowWarrior» (Πολεμιστής του Ουράνιου Τόξου), εμπνευσμένο από μια προφητεία των αυτοχθόνων της Νότιας Αμερικής για μια ομάδα πολεμιστών που θα κατεβεί από το ουράνιο τόξο να υπερασπιστεί τον κόσμο στους καιρούς της έσχατης διαφθοράς. Θα δούμε άραγε ποτέ, εμείς εδώ στην Ελλάδα, κάποια οικολογική πρωτοβουλία να τιτλοφορείται «Γέροντας Παΐσιος», δηλαδή να αναφέρεται σ’ έναν άνθρωπο που (ζώντας στα αγιορείτικα δάση και έχοντας ενωθεί με τον Τριαδικό Θεό –πράγμα που φαίνεται αποκρουστικό στο σύγχρονο πολιτισμικό μοντέλο και γίνεται αποδεκτό μόνον αν κατανοηθεί με όρους ανατολικού διαλογισμού) αληθινά είχε γίνει «ένα με τα πλάσματα»;
Όλα αυτά δεν είναι καθόλου άσχετα με την αποκαθήλωση του σταυρού από τις σχολικές αίθουσες. Αντίθετα είναι βήματα στον ίδιο δρόμο.
Το ανεκτίμησης αξίας τέμπλο του καθολικού, αφαίρεσαν χθες τα ξημερώματα άγνωστοι από τη μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στη Λεούσα Πρεμετής, στη Βόρεια Ήπειρο.
Από την Αστυνομία εκτιμάται ότι πρόκειται για μέλη σπείρας, που λιμαίνεται τα ερημικά μοναστήρια και τους απομακρυσμένους ναούς στην περιοχή και προωθεί τα κλεμμένα στην Ελλάδα και την Ιταλία.
Ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Δημήτριος πρότεινε στο παρελθόν την ίδρυση Εκκλησιαστικού Μουσείου, όπου θα συγκεντρώνονταν όλα τα ιερά κειμήλια, ώστε να περισωθούν από τους αγνώστους, που δρουν σχεδόν ανενόχλητοι στην περιοχή. Η πρότασή του δεν βρήκε ανταπόκριση από τις Εκκλησιαστικές Επιτροπές.
Επανήλθε, ωστόσο, με νέα πρόταση, σύμφωνα με την οποία ο μόνος τρόπος διαφύλαξης των κειμηλίων θα ήταν να κρατούνται σε σπίτια των κατοίκων, ύστερα από συνεννόηση με τη Μητρόπολη. Απευθυνόμενος, πάντως, και στις Αλβανικές αρχές, τις κάλεσε να λάβουν μέτρα, για την προστασία των κειμηλίων.
Συνάπτεται 15νθήμερη ανακωχή μεταξύ Τουρκίας και Βουλγαρίας, η οποία εκπροσωπούσε και τις κυβερνήσεις Σερβίας, Μαυροβουνίου. Έτσι, μόνο η Ελλάδα συνεχίζει τον πόλεμο κατά της Τουρκίας
Η ψυχή διαιρείται σε τρία μέρη, το λογιστικό, το θυμικό, και το επιθυμητικό.
Του λογιστικού αμαρτήματα είναι αυτά. Απιστία, αίρεση, αφροσύνη, βλασφημία, αχαριστία, και οι συγκαταθέσεις των αμαρτημάτων, οι οποίες γίνονται από το παθητικό μέρος.
Η ίαση και η θεραπεία αυτών των κακών, είναι η αδίστακτη πίστη στο Θεό και τα αληθινά και χωρίς πλάνη ορθόδοξα δόγματα της ευσέβειας, η αδιάκοπη μελέτη των λόγων του Πνεύματος, η καθαρή και αδιάλειπτη προσευχή, και η ευχαριστία προς το Θεό.
Τα αμαρτήματα του θυμικού είναι τα εξής.
Η ασπλαχνία, το μίσος, η ασυμπάθεια, η μνησικακία, ο φθόνος, ο φόνος και η συνεχής αυτών και των παρομοίων μελέτη.
Η ίαση και θεραπεία είναι η φιλανθρωπία, η αγάπη, η πραότητα, η φιλαδελφία, η συμπάθεια, η ανεξικακία και η καλοσύνη.
Του επιθυμητικού τα αμαρτήματα είναι τα εξής.
Η γαστριμαργία, η λαιμαργία, η οινοποσία, η πορνεία, η μοιχεία, η ακαθαρσία, η ασελγεία, η φιλοχρηματία, η επιθυμία της κενής δόξας, και η επιθυμία χρυσού και πλούτου και σαρκικών απολαύσεων.
Η ίαση και η θεραπεία αυτών είναι η νηστεία, η εγκράτεια, η κακοπάθεια, η ακτημοσύνη, το σκόρπισμα των χρημάτων στους φτωχούς, η επιθυμία των μελλόντων εκείνων αγαθών, ο πόθος της βασιλείας του Θεού και η επιθυμία της θειας υιοθεσίας.
Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που επιβάλλει την αποκαθήλωση του σταυρού από τις αίθουσες των ιταλικών σχολείων, είναι απλώς ένα ακόμη βήμα προς τη βέβαιη επιβολή του νικητή πολιτισμού αυτής της ιστορικής περιόδου έναντι στους ηττημένους παραδοσιακούς πολιτισμούς, πράγμα που σημαίνει την προϊούσα επιβολή των δικών του συμβόλων και αξιών και την κατάργηση των συμβόλων και των αξιών των ηττημένων.
Ο νέος αυτός ιστορικός νικητής είναι ο δυτικός καπιταλιστικός («φιλελεύθερος») πολιτισμός, επιβεβλημένος πλέον παγκόσμια. Ο πολιτισμός αυτός «φορτώνει» την ευθύνη για τα δικά του σφάλματα στους προηγούμενους, αδύναμους πλέον ακόμη και να απολογηθούν, πολιτισμούς, και ιδιαίτερα στο μόνιμο «σάκο του μποξ», τη θρησκεία. Έτσι, ενώ η καταστροφή του περιβάλλοντος, η απομόνωση του ανθρώπου στις μεγαλουπόλεις με τα τρομερά ψυχολογικά και κοινωνικά της επακόλουθα, η εκμετάλλευση όλου του ανθρώπινου πληθυσμού από τις πολυεθνικές κτλ είναι συνέπειες της επικράτησης του σύγχρονου πολιτισμού, κανείς δεν του αποδίδει ευθύνες, αλλά ευθύνες αναζητούνται μόνο στους παλαιούς πολιτισμούς, για τα δικά τους λάθη, και οι άνθρωποι που επιμένουν να ανήκουν στους πολιτισμούς αυτούς μετατρέπονται σε εξιλαστήρια θύματα.
Ας πούμε μια δυο σκέψεις.
Θρησκευτικότητα που προβάλλεται
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και όλα τα θεσμικά της όργανα (τα κατηγορώ ευθέως γι’ αυτό) δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τα δικαιώματα του ανθρώπου, είτε είναι πολίτης της Ευρώπης είτε όχι. Αν ενδιαφέρονταν, θα φρόντιζαν να προστατεύουν τον άνθρωπο από τα γιγάντια πολιτικά και κυρίως οικονομικά συμφέροντα που τον εξευτελίζουν και τον τσακίζουν, είτε πρόκειται για τον «πρώτο» είτε για τον «τρίτο κόσμο». Απλώς, σήμερα επικρατούν άλλα σύμβολα, άλλες εορτές (παγκόσμιες και ευρωπαϊκές «ημέρες» αφιερωμένες σε κάτι ή σε κάποιους), άλλοι «ήρωες» κτλ, και αποκαθηλώνονται τα προηγούμενα – με πρώτα τα θρησκευτικά. Εννοείται ότι οι μειονότητες, απόλυτα σεβαστές από κάθε σοβαρό (ορθόδοξο ή μη) χριστιανό, δεν είναι παρά η πρόφαση – και οι ίδιες οι μειονότητες καταπιέζονται ενίοτε, όπως π.χ. με την περίφημη "μάχη της μαντήλας" στη Γαλλία (περίπτωση, κατά την οποία εμείς οι ορθόδοξοι [τουλάχιστον σε αυτό τον ιστοχώρο] υποστηρίζουμε τους μουσουλμάνους).
Αλλά και ούτε τα θρησκευτικά σύμβολα ενοχλούν όλα ή αποκαθηλώνονται όλα. Σύμβολα, δοξασίες και μυστικιστικές πρακτικές των θρησκευτικών συστημάτων της Άπω Ανατολής (ινδουισμού, βουδισμού, ταοϊσμού κ.τ.λ.) εισάγονται στη δύση, καλλιεργούνται και προβάλλονται ή προτείνονται στους ευρωπαϊκούς λαούς με κάθε μέσο. Κανείς δεν ενοχλείται από το διαλογισμό, το φενγκ σούι, το τάι τσι, τις «ανάδρομες υπνώσεις», τις «αστρικές προβολές» κ.τ.λ. Αντίθετα, αντιμετωπίζονται άκρως θετικά, η διαφήμισή τους επιτρέπεται και η ενασχόληση με αυτά «ανεβάζει τις κοινωνικές μετοχές σου». Φυσικά, τεχνηέντως έχουν αποχαρακτηριστεί από θρησκευτικά σύμβολα κι έτσι η κατακλυσμική παρουσία τους στις ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν προσκρούει στην κυρίαρχη αθεϊστική κουλτούρα των πεπαιδευμένων.
Να υποθέσω ότι είμαστε θύματα μιας παγκόσμιας συνωμοσίας, άμεσα σχετικής με το πολύμορφο κίνημα της Νέας Εποχής, που με πρόφαση όλα τα υπόλοιπα στοχεύει στην εξάλειψη του χριστιανισμού και στην απώλεια της αθάνατης ψυχής των ανθρώπων; Προτιμώ να μην προβώ σε υποθέσεις, αλλά μόνο να επισημάνω καταστάσεις.
Ας θυμηθούμε επίσης ότι κανένας εθνικός ή ευρωπαϊκός φορέας δεν δικαίωσε τους ορθόδοξους χριστιανούς που πληγώθηκαν από την ανιστόρητη πολύκροτη πλέον ταινία του Κ. Γαβρά στο Μουσείο της Ακρόπολης, ούτε και συγκινείται από τις διαμαρτυρίες των χριστιανών, όταν κάποιο «έργο τέχνης» καταφέρεται κατά του Ιησού Χριστού και άλλων ιερών προσώπων της χριστιανικής πίστης. Όλοι αυτοί (δηλ. εμείς) χαρακτηρίζονται αυτόματα «φανατικοί», «φονταμενταλιστές», «οπισθοδρομικοί» κ.τ.τ., τίτλοι που αναπαράγονται από τους πιστούς υπηρέτες της κυρίαρχης κουλτούρας (τα ΜΜΕ), λασπολογούνται ασύστολα από ανθρώπους που αδυνατούν να τους κατανοήσουν και οι διαμαρτυρίες τους πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων. Σε άκρα αντίθεση, όταν πριν ελάχιστα χρόνια ένας αγιογράφος, σε χωριό του Κιλκίς, ζωγράφισε στον τοίχο ναού το Λένιν να κόβει τα γένια του αγίου Λουκά του Ιατρού (για να συμβολίσει έτσι τις αλλεπάλληλες διώξεις του αγίου από το σοβιετικό καθεστώς), καθώς και μορφές λογοτεχνών και άλλων φορέων του πολιτισμούς μας (π.χ. Παπαδιαμάντη και Μακρυγιάννη), ο αγιογράφος αυτός λοιδωρήθηκε σε τέτοιο βαθμό, που εξαναγκάστηκαν οι υπεύθυνοι της ενορίας να αποφασίσουν να… ασβεστώσουν τις αγιογραφίες! Στην περίπτωσή του δηλαδή η «ελευθερία του καλλιτέχνη» καταστρατηγήθηκε από τους ίδιους ακριβώς που σε άλλες περιπτώσεις την υπερασπίζονται με φανατισμό.
Χαρακτηριστικό (ας μην το παραλείψουμε) ότι οι καινοτομίες του συγκεκριμένου καλλιτέχνη δεν ήταν αντίθετες με τη ρωμέικη αγιογραφική παράδοση, όπου και οι διώκτες των αγίων ζωγραφίζονται αλλά και προσωπογραφίες άλλων σημαντικών προσώπων έχουν θέση στους ναούς, χωρίς φωτοστέφανο αγίου (όπως δηλαδή συνέβαινε και στις συγκεκριμένες παραστάσεις του).
Γη και ύδωρ στις τουρκικές επιδιώξεις δίνει δια στόματος του ίδιου του Γενικού Γραμματέα Φ. Ράσμουσεν το ΝΑΤΟ, καλώντας την Αθήνα να μοιράσει το Αιγαίο στα δύο προκειμένου να αποδειχθεί επιτυχές το εγχείρημα επιβολής ειρήνης στο Αφγανιστάν!
Την ίδια ώρα που ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ από τις Βρυξέλλες αξίωνε από την ελληνική κυβέρνηση να καθίσει στο τραπέζι με την Τουρκία για την επίλυση όλων όσων εκείνη επιμένει να αξιολογεί και να προπαγανδίζει ως διμερείς διαφορές μεταξύ των δύο χωρών, η Άγκυρα κλιμάκωνε επικίνδυνα τις προκλήσεις της θέτοντας μέσω σχετικής ΝΟΤΑΜ, που εξέδωσε, ευθέως θέμα επαναχάραξης των συνόρων!
Με αφορμή ή πρόσχημα άσκηση έρευνας – διάσωσης στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, αρνείται την αρμοδιότητα της χώρας μας για αποστολές έρευνας – διάσωσης, διότι «δεν υπάρχει αναγνώριση από την Τουρκία των ορίων του FIR Αθηνών μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, που σημαίνει ότι δεν είναι αρμοδιότητα της Αθήνας οι αποστολές έρευνας και διάσωσης στην περιοχή».
Η διόλου τυχαία αμφισβήτηση των περιοχών του FIR μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, υπαινίσσεται και αμφισβήτηση άλλων περιοχών των Δωδεκανήσων, όπου δεν υπάρχει διμερής συμφωνία οριοθέτησης ορίων και συνόρων μεταξύ των δύο πλευρών…
Υπάρχει όμως και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο σε ότι αφορά την συγκεκριμένη άσκηση: Γίνεται την τελευταία ημέρα της τουρκο-αιγυπτιακής άσκησης «Θάλασσα Φιλίας 2009», όπου θα συμμετάσχει μεγάλος αριθμός μονάδων του τουρκικού ναυτικού (δύο φρεγάτες, δύο καταδρομικά, ένα υποβρύχιο, μία κορβέτα, ένα ρυμουλκό στόχου, δύο περιπολικά σκάφη, μία ομάδα ειδικών αποστολών SAT), καθώς και αεροσκάφη της αεροπορίας. Η θαλάσσια περιοχή που θα διεξαχθεί η τουρκο-αιγυπτιακή άσκηση συνορεύει με την περιοχή που θα διεξαχθεί η άσκηση συνορεύει με την περιοχή που θα διεξαχθεί η άσκηση έρευνας – διάσωσης.
Σημειώνεται πως το Καστελόριζο για την Τουρκία έχει πολύ μεγάλη σημασία αφενός γιατί δημιουργεί ένα τεράστιο μπλοκ ελληνικού FIR το οποίο διεισδύει βαθιά στην ανατολική Μεσόγειο και αφ’ ετέρου λόγω της υφαλοκρηπίδας αφού κόβει στα δύο τις περιοχές πετρελαϊκών ερευνών της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο.
Αν το παιδί είναι μικρό (2-3 ετών) και έχει κάποιο από τα γνωστά ξεσπάσματα θυμού αυτής της ηλικίας, δηλαδή πέφτει στο πάτωμα, ουρλιάζει, καταστρέφει αντικείμενα ή απειλεί να κάνει κακό στον εαυτό του, οι γονείς μπορούν να το ηρεμήσουν με μια λαβή που ονομάζεται «η αγκαλιά της αρκούδας». Σε αυτή την περίπτωση ο ενήλικος παίρνει το παιδί στην αγκαλιά του και κλείνει σφιχτά γύρω του τα χέρια του, έτσι ώστε το μικρό να μην μπορεί να κάνει καμία κίνηση. Το μήνυμα που παίρνει το πιτσιρίκι είναι το εξής: «Είμαι εδώ. Θα μείνω εδώ. Δεν θα σε αφήσω να συνεχίσεις αυτό που κάνεις».
Μάρτυρες «υπεράσπισης»
Συνήθως οι γονείς επιθετικών παιδιών αισθάνονται ντροπή για τη συμπεριφορά του μικρού τους και αποφεύγουν να μιλούν γι’ αυτό το θέμα. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όμως, είναι σημαντικό να σπάσουν τη σιωπή τους και να αναζητήσουν τη βοήθεια κάποιου δικού τους άνθρωπου: είτε μιας φίλης, είτε ενός θείου ή θείας του παιδιού. Αυτό το άτομο μπορεί να μεσολαβήσει στους καβγάδες τους με το μικρό, να χρησιμεύσει ως «μάρτυρας υπεράσπισης» των γονιών και να δείξει στο παιδί ότι βρίσκει σωστή την απόφαση και τη θέση του μπαμπά ή της μαμάς. Ας μην ξεχνάμε ότι ο κύκλος των γονιών -οι φίλοι και οι συγγενείς- παίζει σπουδαίο ρόλο για τα παιδιά, αφού αντιπροσωπεύει για εκείνα τον κόσμο των ενηλίκων. Βλέποντας το μικρό ότι αυτός ο κόσμος αποδέχεται και στηρίζει τους γονείς, ηρεμεί και αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά για τους δικούς του, τους σέβεται και τους υπολογίζει.
Mαζί στο γραφείο
Αν το παιδί είναι μεγαλύτερο, οι γονείς μπορούν να εφαρμόσουν την τακτική «Τime-in». Δηλαδή, το παιδί είναι υποχρεωμένο να περάσει μία μέρα με τον μπαμπά ή τη μαμά στο χώρο της εργασίας τους.
Τα οφέλη
Εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο, οι γονείς κερδίζουν πολλά. Πρώτα απ' όλα, αποκτούν υπόσταση ως γονείς. Τι σημαίνει αυτό; Ότι παύουν να είναι... αόρατοι για το μικρό. Έτσι γίνονται πιο δυνατοί και κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Και αυτή η δύναμη είναι το αντίθετο της εξουσίας, που καταπιέζει και εξουδετερώνει το παιδί. Ας μην ξεχνάμε ότι οι τιμωρίες και οι απειλές απομακρύνουν το παιδί από το γονιό. Αντίθετα, η δύναμη που πηγάζει από την ειρηνική αντίσταση φέρνει το παιδί πιο κοντά στο γονιό, γίνεται μια γέφυρα επικοινωνίας.
Τα παιδιά αναπτύσσονται πιο σωστά όταν αισθάνονται όχι μόνο την αγάπη και την τρυφερότητα των γονιών τους, αλλά και τη δύναμή τους και την αποφασιστικότητά τους. Είναι δύσκολο φυσικά να κάνεις το παιδί σου να σε βλέπει έτσι κάθε μέρα: τρυφερό αλλά και δυνατό. Η μέθοδος Γκάντι, λοιπόν, προσπαθεί να συνδυάσει με τον καλύτερο και πιο άμεσο τρόπο αυτά τα δύο στοιχεία. Η ειρηνική αντίσταση μπορεί, πραγματικά, να βοηθήσει τους γονείς να αποκαταστήσουν την ισορροπία στην οικογένειά τους. Και, μάλιστα, από τη στιγμή που θα τα καταφέρουν, είναι πια περιττή...
Ναι μεν, αλλά...
Υπάρχει και αντίλογος σε αυτή τη μέθοδο. Ορισμένοι ειδικοί τη βρίσκουν υπερβολικά σκληρή και δύσκολη για τους γονείς και τα παιδιά. Μπορεί να μη χρησιμοποιούν οι γονείς βία, αλλά, από την άλλη, μήπως με αυτή την τακτική απλώς καταπιέζουν την παρόρμησή τους και επιβάλλουν την εξουσία τους με έναν άλλον τρόπο; Ο καθηγητής Omar γνωρίζει αυτό τον κίνδυνο. Όμως, όπως τονίζει, η σχέση παιδιού και γονιού έχει πάντα το στοιχείο της εξουσίας, αφού οι γονείς είναι εκείνοι που θα πρέπει να βάζουν τα όρια.
Η ειρηνική αντίσταση μπορεί να είναι «ειρηνική», αλλά ταυτόχρονα είναι και δυναμική, ενώ ο στόχος των γονιών που την εφαρμόζουν δεν είναι να νικήσουν... το παιδί. Η μαμά και ο μπαμπάς που ακολουθούν αυτή τη μέθοδο πρέπει να είναι ταυτόχρονα και τρυφεροί με τα μικρά τους. Θα πρέπει να τους λένε το «σ’ αγαπώ» και να τους δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους και το σεβασμό τους. Δεν πρέπει να αποφεύγουν να «καλομαθαίνουν» το μικρό ταραξία με μια εκδρομή ή μια έξοδο για γλυκό. Όμως, αυτό θα πρέπει να το κάνουν χωρίς ανταλλάγματα, π.χ. «Αν είσαι φρόνιμος, θα πάμε σινεμά», και να δείξουν απλά στο πιτσιρίκι τους πόσο πολύ το υπολογίζουν και το εκτιμούν.
Τι είναι το «Sit-in»
O γονιός (ή και οι δύο γονείς) μπαίνει στο δωμάτιο, κλείνει πίσω του την πόρτα και κάθεται σε μια καρέκλα μπροστά στην είσοδο του παιδικού δωματίου. Με ήρεμη φωνή λέει στο παιδί: «Δεν αποδέχομαι άλλο αυτό που κάνεις (π.χ. το ότι χτυπάς και βρίζεις τα άλλα παιδιά κ.ά.). Θα μείνω εδώ και θα περιμένω από εσένα τις προτάσεις σου για το πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση στο μέλλον». Ο μπαμπάς (ή η μαμά) δεν πρέπει να ανοίξει διάλογο με το παιδί, να το προκαλέσει ή να απαντήσει στις προκλήσεις του. Αν το μικρό απλώσει το χέρι του, μπορεί να αμυνθεί, αλλά όχι με φωνές ή ανταποδίδοντας το χτύπημα. Στην περίπτωση που το παιδί κάνει σοβαρές προτάσεις για τη λύση του προβλήματος, θα πρέπει ο γονιός να τις συζητήσει μαζί του.
Αν πάλι το παιδί δεν προτείνει τίποτε, τότε ο γονιός θα πρέπει να παραμείνει στο δωμάτιο (μισή ή μία ώρα, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού). Αν τελικά το «Sit-in» δεν φέρει αποτέλεσμα, μπορεί να το επαναλάβει την επόμενη ή τις επόμενες μέρες. Όπως έχουν δείξει οι έρευνες, η συμπεριφορά του παιδιού καλυτερεύει ύστερα από μερικά «Sit-in». Προσοχή όμως! Το «Sit-in» δεν πρέπει να γίνεται αμέσως μετά από κάποιον καβγά.
Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος (κατά κόσμο Χρήστος Σκλήφας) γεννήθηκε στο χωριό Λουκά της Τριπόλεως το 1958. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Τριπόλεως και της Θεολογικής σχολής Αθηνών. Το 1981 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1983 Ιεροκήρυκας της Ι. Μ Μαντινείας και Κυνουρείας. Από το 1993 υπηρέτησε στην Ι. Σ ως κωδικογράφος και εν συνεχεία ως Γραμματέας των Συνοδικών Επιτροπών Τύπου και Μοναχικού βίου. Από το 2000 υπηρέτησε ως Β΄ Γραμματέας της Ι. Σ και από το 2003 ως Αρχιγραμματέας. Εξελέγη Μητροπολίτης στις 19 Φεβρουαρίου του 2005.
Κύριε, Συ μόνο γνωρίζεις ότι η ψυχή μας Εσένα διψά σαν την άνυδρη γη και Εσένα ποθεί.
Στάξε στην καρδιά μας μια σταγόνα από την θεία σου χάρη και άναψε μέσα σ' αυτήν την φλόγα της αγάπης Σου. Κρούσε στην δεκάχορδη κινύρα μας μέλη κατανυκτικά και ευφρόσυνα. Συ που άνοιξες τα μάτια του τυφλού άνοιξε τα μάτια της διανοίας μας να κατανοεί την ομορφιά της Δόξης Σου. Συ που έδωσες νερό στην έρημο σ' ένα λαό απειθή και φιλόνικο, δώσε μας κατάνυξη και δάκρυα στα μάτια για να δακρύζουμε κάθε ημέρα της ζωής μας με ταπείνωση, αγάπη και καθαρή καρδιά.
Ας προσεγγίσει η δέησή μας την αγάπη Σου να μας χαρίσει τον άγιο σπόρο της αληθείας σου για να σου προσφέρουμε δεμάτια πλήρη κατανύξεως και δοξολογίας.
Εισάκουσον Κύριε της προσευχής των δούλων σου , δια πρεσβειών της Θεοτόκου και πάντων των αγίων Σου, ο επί πάντων ευλογητός εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.
Ιστορικό του Ενοριακού Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Πατρών
Δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες και τεκμήρια για την ιστορική παρουσία του Ιερού Ναού. Ό,τι γνωρίζουμε προέρχεται από προφορικές μαρτυρίες παλαιών ενοριτών.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’20 σε μια μικρή και απομονωμένη παραλία ζούσε ο Ηλίας Μπαρμπεράκης, του οποίου η πίστη τον οδήγησε στην σκέψη οικοδόμησης μιας εκκλησίας, δίπλα ακριβώς από την παράγκα του, για να μπορεί έτσι να βρίσκεται κοντά αυτός και η οικογένειά του με την λατρεία και την δοξολογία του θεού.
Έκτισε λοιπόν μια εκκλησία, μικρών βέβαια διαστάσεων, που σήμερα δεσπόζει και αποτελεί το κέντρο μιας πολυπληθούς ενορίας, πόλο έλξης πολλών πιστών προσκυνητών, την Αγία Βαρβάρα.
Καμία βέβαια δεν είναι η σχέση του τότε με τον σημερινό Ναό, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες παλαιών προσκυνητών και μετέπειτα κατοίκων της σημερινής ενορίας, η έκτασή του δεν ξεπερνούσε τα 60 τετρ.μέτρα.
Πρώτη λοιπόν ενέργεια για την διάσωση του μικρού ναϊδρίου ήταν η ένταξή του, από την Μητρόπολη Πατρών, ως παρεκκλησίου του Παλαιού σήμερα Ι. Ν. Αγ. Ανδρέου.
Την επόμενη πενταετία η ζεστασιά και η απλότητα του ναϊδρίου οδήγησαν πολλούς πιστούς στην ιδέα της δημιουργίας πέριξ του Ναού κατοικιών, μιας και η περιοχή και το κλίμα προεξοφλούσε μια καλή διαβίωση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η εκκλησία της Αγ. Βαρβάρας αποτελεί μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις ναών που χτίστηκε σ΄ένα σημείο, το οποίο μπορούσε τότε να χαρακτηριστεί ως σχεδόν ακατοίκητο.
Σχεδόν όλα τα εκκλησάκια της Πάτρας κτίστηκαν με πρωτοβουλίες κατοίκων στους οποίους ήταν εμφανής η έλλειψη ενός χώρου θρησκευτικής λατρείας. Στην περίπτωση του Ι. Ν. ΑΓ. Βαρβάρας ακολουθήθηκε ο εντελώς αντίθετος δρόμος, μιας και, όπως μαρτυρείται, ο Ναός απετέλεσε την απαρχή για την νότια επέκταση της πόλεως συνεπικουρούμενης φυσικά και της πληθυσμιακής ανάπτυξης που ακολούθησε.
Στις αρχές τη δεκαετίας του ’30 ο Ναός γίνεται «αυτόνομος» και αποτελεί σχεδόν πραγματικότητα η ύπαρξη της Ενορίας της Αγ. Βαρβάρας, με πρώτο εφημέριο τον π. Σοφοκλή Παπαδόπουλο.
Το 1934 πραγματοποιείται η πρώτη προς τα δεξιά επέκταση του Ι. Ναού, της οποίας την εποπτεία είχε η συσταθείσα τότε Εκκλησιαστική Επιτροπή, ενώ νέα επέκταση πραγματοποιείται το 1938. Λείπει η διακόσμηση, η οποία όμως συντελείται και αυτή μερικά χρόνια αργότερα με έξοδα του εργολάβου δημοσίων έργων Κ. Κωστόπουλου, ενώ την όλη επίβλεψη της διακόσμησης είχε ο επίτροπος Δημήτρης Μαρινάκης, πατέρας του σημερινού γνωστού δικηγόρου της πόλης μας κ. Π. Μαρινάκη.
Οι συνδρομές των ενοριτών, υλικές και μη, ήταν ο μόνος τρόπος προστασίας και θωράκισης του Ι. Ν. Αγ. Βαρβάρας.
Τα χρόνια περνούν. Η περιοχή της Αγ. Βαρβάρας επεκτείνεται και απλώνεται με ραγδαίο τρόπο. είναι φανερή η ανάγκη για οικοδόμηση ενός μεγαλυτέρου Ναού.
Το εγχείρημα αναλαμβάνει ο μακαριστός ιερέας Ευάγγελος Μήτσης. Αγοράζει το οικόπεδο μεταξύ τον οδών Ιεροθέου- Μεσολογγίου-Σμύρνης και Παναχαϊκού. Ο επόμενος προϊστάμενος του Ι. Ναού π. Γεώργιος Παπασταύρου, νυν εφημέριος Παντανάσσης Πατρών, θέτει τα θεμέλια ενός μεγάλου Ναού αφιερωμένου στον Απ. Παύλο. Τις εργασίες συνέχισε ο Αρχ. Νικόδημος Πετρόπουλος που τον διαδέχθηκε και μέχρι σήμερα ο νέος Ι. Ναός προχωρεί στην ολοκλήρωση του, από δε το 1974 αποκόπηκε από τον Ι. Ν. Αγ. Βαρβάρας και απετέλεσε ξεχωριστή ενορία.
Ο Ναός της Αγ. Βαρβάρας, με τις μικρές διαστάσεις δεν μπορούσε να λύσει το πρόβλημα των ενοριτών, γιατί η ενορία εξακολουθούσε να απλώνεται.
Νέος προϊστάμενος και πρόεδρος του Εκκλ. Συμβουλίου ορίστηκε ο ιερέας Γερασιμάγγελος Στανίτσας. Διέβλεψε την ανάγκη του Ναού και το 1982 συνέχισε με το νέο Εκκλ. Συμβούλιο το έργο όχι μόνο της ανακαίνισης αλλά και επέκτασης από την πλευρά της οδού Καποδιστρίου.
Πάνω από είκοσι χρόνια εργάστηκε με επιμονή και με την βοήθεια των πιστών ενοριτών ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του Ναού – εξοπλισμός, διακόσμηση εσωτερικά (αγιογραφίες) και εξωτερικά και σήμερα ο Ι .Ν. Αγ. Βαρβάρας είναι ένα λαμπρό εκκλησιαστικό κτίσμα, το οποίο τυγχάνει της ίδιας μέριμνας από τους κατοίκους.
Η μνήμη του θανάτου είναι βέβαια οδυνηρή και δεν την ανεχόμαστε, όμως εξανθρωπίζει τη ζωή μας. Αποδεικνύει τους θησαυρούς και τις ηδονές χωρίς νόημα, αλλά και μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε το πραγματικό νόημα της ζωής μας. 
